เนื้อหาจากสามก๊ก

โจโฉเคลื่อนทัพหลายแสนนายลงใต้เล่าเปียวผู้ครองแคว้นเกงจิ๋วซึ่งกำลังล้มป่วย พอได้ข่าวนี้ถึงกับโรคเก่ากำเริบและเสียชีวิต ชัวมออาศัยจังหวะนี้ประกาศยกเล่าจ๋องขึ้นเป็นผู้ครองแคว้นคนใหม่ จากนั้นจึงประกาศยอมจำนนต่อโจโฉ ทำให้โจโฉยึดแคว้นเกงจิ๋วทั้ง 9 หัวเมืองได้อย่างง่ายดาย เพราะซัวมอตั้งท่าประเคนถวายให้อย่างดี โดยมีเงื่อนไขว่าขอให้โจโฉช่วยสนับสนุนให้เล่าจ๋องเป็นผู้ครองแคว้นต่อจากเล่าเปียว 

โจโฉยินดีรับเงื่อนไขของชัวมอทันทีเมื่อโจโฉได้พบเล่าจ๋อง เขาก็ทำตามที่ได้รับปากกับชัวมอ นั่นคือประกาศแต่งตั้งเล่าจ๋องเป็นผู้ครองแควันเกงจิ๋วคนใหม่ต่อหน้าเหล่าขุนนางในเกงจิ๋ว เวลาผ่านไประยะหนึ่งโจโฉเรียกเล่าจ๋องเข้าพบ แล้วสั่งการให้เล่าจ๋องเดินทางไปนครฮูโต๋ เนื่องจากอยู่เกงจิ๋วอาจไม่ปลอดภัย จึงมีคำสั่งโยกผู้แควันเกงจิ๋วเข้าสู่ราชสำนัก ก่อนเดินทางยังกำชับให้เล่าจ๋องนำตราเจ้าเมืองไปด้วย 

แม้เล่าจ๋องจะบอกว่ายินดีเป็นไพร่สามัญก็ได้ ขอเพียงได้อยู่ที่เมืองเกงจิ๋วแห่งนี้ก็พอใจแล้ว ไม่ว่าจะอ้อนวอนเช่นไรโจโฉก็ส่ายหน้าและย้ำคำเดิม ให้เดินทางภายใน 24 ชั่วโมง ส่วนฉบับวรรณกรรมว่า โจโฉให้ อิกิ๋ม ขุนพลคนสนิท นำกำลังพลไปลอบสังหารเล่าจ๋องและนางชัวฮูหยินแม่ของเล่าจ๋อง ในระหว่างการเดินทางเพื่อถอนรากถอนโคนสายเลือดเล่าเปียว…

ข้อสรุปแนวคิดจากเรื่องนี้

คุณผู้อ่านครับ ไม่ว่าจะลงเอยอย่างไร เล่าจ๋องก็ต้องกัมหน้าจำยอมรับชะตากรรมอย่างน่าอนาถและหลึกเสี่ยงไม่ได้ เพราะชัวมอดันไปทำสัญญากับคนมากเล่ห์อย่างโจโฉถามว่าโจโฉผิดคำพูดหรือไม่ ตอบแบบตรง ๆ ก็ไม่ผิด เพราะเล่าจ๋องได้เป็นผู้ครองแควันเกงจิ๋วตามที่ตกลงไว้กับชัวมอ ได้ดำแหน่งและตราเจ้าเมืองสมปรารถนา เพียงแต่ในสัญญาไม่ได้ระบุไว้ว่าจะได้นั่งบริหารหรือปกครองที่เมืองไหน

เล่าจ๋องจึงได้กอดตราเจ้าเมืองเดินทางไกลแบบไม่ได้กลับ นี่แหละคือการเจรจามากเลห์สไตล์โจโฉ เรื่องราวในตอนนี้มีความสัมพันธ์กับยุคปัจจุบันมาก หลายคนเป็นแบบโจโฉ หมายความว่ามีลูกเล่นในการเจรจามาก จะเจรจาสิ่งใดก็เปิดช่องว่างให้ตนเองได้เปรียบหรือกอบโกยประโยชน์ให้ได้มากที่สุต คนพวกนี้อันตรายมากครับ เพราะเขามักวางกับดักในหลายๆ จุดที่เรามองข้าม เหตุที่เรามองข้ามไม่ใช่เพราะฉลาดนะ แต่เพราะความไว้วางใจคิตว่าเขาไม่โกง หรือเขาเป็นคนดีไม่น่าจะเอาเปรียบ คนที่มองโลกในแง่ดีแบบนิ้ ส่วนใหญ่มักกลายเป็น “เหยื่อ” หรือกลายเป็นคนโง่ในสายตาของพวกขี้โกง ฉะนั้นอย่าได้ไว้ ใจใครโดยเฉพาะเรื่องผลประโยชน์ อย่าเพิ่งไปคิดว่าเขาไม่โกงเพราะใจคนหยั่งยาก

ผมไม่ได้อยากให้ผู้อ่านเป็นคนชี้ระแวง แต่ผมอยากให้ผู้อ่านก้าวย่างอย่างระวัง ยามใดยังไม่มีประโยชน์ร่วมกันลวดลายย่อมไม่ปรากฏ แต่เมื่อใดที่มีประโยชน์ร่วมกัน ยิ่งประโยชน์มากลายยิ่งเด่นชัด ส่วนจะเป็นลายอะไรก็สุดแท้แต่จะมองก่อนจากขอย้ำอีกครั้งว่า คนแบบโจโฉมีเยอะ หากไม่อยากเป็นเหยื่อต้องรอบคอบให้มากเข้าไว้

เนื้อหาจากสามก๊ก

เล่ากี๋เจ้าเมืองกังแฮลูกชายคนโตของเล่าเปียวอดีตเจ้าเมืองเกงจิ๋ว เป็นผู้นำที่ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยบ่อย แต่เขาเป็นนักปกครองที่รู้จักแยกแยะเขารู้ดีว่าตนเองคงไม่มีปัญญาได้ครองแผ่นดินเกงจิ๋วของพ่อ แต่ก็พยายามรักษาแผ่นดินนี้เพื่อส่งมอบให้เชื้อพระวงศ์ราชสกุลเล่าอย่างเล่าปี่เมื่อโจโฉยกทัพมาไล่ขยี้เล่าปี่ เล่ากี๋ยกทัพเรือมาช่วย ทำให้เล่าปี่ ขงเบ้ง และทุกคนรอดตายไม่เพียงเท่านี้ เขายังให้เล่าปี่ยืมกองทัพในศึกผาแดงจนดักปล้นชิงเสบียงยุทธปัจจัยโจโฉได้มากมายเมื่อจิวยี่หาเหตุมายึดเกงจิ๋ว

เล่ากี๋ซึ่งสุขภาพทรุดโทรมก็ยังฝืนสังขาร เดินทางจากกังแฮมายังลำกุ๋นเพื่อให้จิวยี่เห็น ทำให้อาการทรุดหนักมากขึ้น พอโลซกต้องการจะมาเอาเกงจิ๋ว เล่ากี๋ซึ่งอยู่ในสภาพป่วยหนักแทบจะลุกไม่ขึ้น ก็ยังต้องฝืนสังขารมาให้โลซกเห็น เพื่อยืนยันความเป็นสิ่งที่เล่ากี๋ทำแทบไม่ได้ทำเพื่อตนเอง แต่ทำเพื่อส่วนรวมเพื่อประชาชนเกงจิ๋ว ซึ่งในมุมมองของเล่ากี๋ เขาเชื่อว่าเล่าปี่คือนักปกครองที่ยอดเยี่ยมทั้งยังแช่เล่าเป็นเชื้อพระวงศ์เหมือนกัน เล่ากี่จึงยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เล่าปี่ยืนหยัดในเกงจิ๋วพยายามส่งผ่านสมบัติชิ้นนี้ให้กับผู้นำที่คู่ควร…

ผู้นำอย่างเล่ากี๋นับว่าหาได้ยากมากในยุคนี้เขาเป็นผู้นำที่มองการณ์ไกลและไม่เห็นแก่ตัว เขาคิดเสมอว่า ถ้าสมัยก่อนเล่าเปียวยอมยกอำนาจให้เล่าปี ประชาชนเกงจิ๋วคงไม่ล้มตายขนาดนี้ เขาพยายามแก้ไขสิ่งที่พ่อเคยทำพลาดในอดีตด้วยการช่วยเหลือเล่าปี่ เพราะเล่าปี่ไม่เคยทิ้งประชาชน เขายินดียกเมืองเกงจิ๋วทั้งหมดให้เล่าปี่ ส่วนตนเองขอเพียงเมืองกังแฮก็เพียงพอ เล่ากี๋จึงเป็นผู้นำที่เสียสละมาก ที่ยอมเหน็ดเหนื่อยเพื่อประชาชนด้วยการสนับสนุนเล่าปี่ในทุกรูปแบบ โดยไม่แสดงท่าที่ว่านี่คือกองทัพของเขาสติปัญญาไม่มาก แต่ก็กลัาบริหารองค์กร

ข้อสรุปแนวคิดจากเรื่องนี้

ทว่าผู้นำยุคนี้กลับตรงกันข้าม รู้ทั้งรู้ว่าความอยากมีอำนาจ อยากมีหน้ามิตา อยากให้ผู้ครองเกงจิ๋ว อยากให้คนยอมรับ แต่ไม่คิดว่าถ้าตนเองบริหารผิดพลาด พนักงานในองค์กรจะเดือตร้อนหรือไม่ คิดแค่เพี่ยงว่าทำอย่างไรถึงจะมีอำนาจ ทำอย่างไรถึงจะมีคนนับหน้าถือตา ทำอย่างไรถึงจะหาประโยชน์เข้ากระเป๋าเพื่อสร้างฐานะของตนให้ดี โดยลืมคิดถึงความเสียหายที่จะเกิดด้วยเหตุนี้ทำให้หลายองค์กรมีผู้นำที่มากตัวยความอยาก ไม่ใช่มากด้วยความสามารถ มองเห็นประโยชน์ของตนเองมาก่อนส่วนรวมหากองค์กรมีผู้นำแบบนี้มาก ๆ คงไม่ต้องทำนายทายทักเรื่องอนาคต

เนื้อหาจากสามก๊ก

ข้อสรุปแนวคิดจากเรื่องนี้

1.ต้องอ่านในสิ่งที่ชอบและสนใจ

ผมว่าข้อนี้สำคัญมาก ถ้าต้องอ่านสิ่งที่เราไม่ชอบ คงไม่มีทางอ่านได้เยอะหรืออ่านได้เร็ว แต่หากได้อ่านสิ่งที่ชอบ บางทีอ่านรวดเดียว 2 ชั่วโมงจบก็ยังได้ เพราะจะนั้นให้เลือกอ่านในสิ่งที่ชอบจะเกี่ยวกับเรื่องอะไรก็ได้ ดีทั้งนั้นแหละครับ

2.ต้องหาช่วงเวลาที่สงบในการอ่าน

แต่ละวันผมจะมีช่วงเวลาในการอ่านหนังสืออยู่ 2 ช่วง ช่วงที่หนึ่งคือก่อนเข้านอน ซึ่งเป็นตอนที่ลูก ๆ ทำการบ้านเสร็จแล้วและกำลังดูการ์ตูนหรือเล่นกันอยู่ ช่วงนั้นพวกเขาไม่ได้ต้องการผมมากนักและเป็นช่วงที่สงบเงียบครับ

หลายคนบอกว่าการอ่านหนังสือก่อนนอนมีประโยชน์มาก (แม้ในตอนที่เราหลับจิตใต้สำนึกก็ยังรับข้อมูลไปใช้ให้เป็นประโยชน์) ส่วนอีกช่วงก็คือ
ช่วงเข้าหลังตื่นนอน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เงียบมากและเหมาะกับการอ่านหนังสือ อ่านแล้วได้ความคิดใหม่ ๆ ก่อนเริ่มวันใหม่สดชื่นพอ ๆ กับการออกกำลังกายตอนเช้าเลยครับ

3.มีหนังสือเตรียมไว้ทุกที่

ตัวผมเองจะมีหนังสือทั้งในห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องทำงานและในรถอย่างน้อย 1 เล่ม ยิ่งเวลาที่ต้องไปรออะไร เช่นรอรับลูกกลับจากโรงเรียน การอ่านหนังสือจะทำให้ช่วงเวลาแห่งการรอนั้นเพลิดเพลินมาก อ่านแค่ไม่นานเดี๋ยวก็จบเล่มแต่ต้องเป็นหนังสือที่เราชอบด้วยนะครับ

4.อ่านหนังสือหลาย ๆ เล่มพร้อมกัน

วิธีนี้อาจไม่เหมือนกับคนอื่น ๆ ผมชอบอ่านหนังสือหลาย ๆ เล่ม พร้อมกัน เพราะบางทีอ่านเล่มเดียวตลอดวันก็มีเบื่อบ้าง พอเปลี่ยนไปอ่านเล่มอื่นสักพักแล้วค่อยกลับมาอ่านเล่มเดิมต่อจะช่วยให้รู้สึกสนุกในการอ่านขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถ้าชอบเล่มไหนมากๆ ผมก็อ่านแค่เล่มนั้นเล่มเดียวจนจบไปเลย สำหรับคน
เบื่อง่าย การอ่านหนังสือหลายเล่มที่เป็นคนละแนวกันจะช่วยเยอะครับ

5.อ่านอีบุ๊กในมือถือ แท็บเล็ต หรือคินเดิล

นี่เป็นอีกเทคนิคที่ทำให้เราอ่านหนังสือได้เยอะ ส่วนตัวผมชอบอ่านอีบุ๊กจากคินเดิลครับ และมีอีบุ๊กที่ซื้อจาก Amazon มาหลายเล่มเลย แทนที่จะอ่านข้อความในเฟซบุ๊กหรือเล่นไลน์เปลี่ยนมาอ่านอีบุ๊กจากคินเดิลก็เพลินดีครับ ถ้ายังอ่านไม่จบพอกลับมาอ่านต่อก็สะดวก เพราะมันจะเปิดหน้าล่าสุดที่เรา
อ่านค้างไว้ให้เลย

6.ฟังหนังสือเสียงในรถหรือระหว่างออกกำลังกาย

ข้อนี้เหมาะมากกับสภาพการจราจรในกรุงเทพฯ ลองคิดดูว่าแต่ละวันเราอยู่ในรถที่ชั่วโมง หนังสือเสียงบางเล่มใช้เวลาฟังไม่กี่ชั่วโมงก็จบแล้ว หรือจะฟังระหว่างออกกำลังกายก็หว่ามีข้อจำกัดอย่างหนึ่งคือหนังสือเสียงส่วนใหญ่เป็นภาษากฤษ ใครที่คล่องภาษานี้ก็ง่ายหน่อย แต่ถ้ามองอีกว่าคนที่ไม่คล่องยิ่งได้ประโยชน์ เพราะจะเป็นการฝึกภาษา

7. คบเพื่อน ๆ ที่อ่านหนังสือเยอะ

อันนี้เป็นการสร้างแรงบันดาลใจครับ ผมมีกลุ่มเพื่อนที่เป็นนักเขียน นักคิด และลูกศิษย์หลายคนที่อ่านหนังสือกันอย่างจริงจังและพูดคุยเรื่องหนังสือกันตลอด หนังสือหลายเล่มที่ผมซื้อมาอ่านก็เพราะได้ไปคุยกับเพื่อน ๆ กลุ่มนี้นี่แหละครับ

8.อ่านแล้วคิดว่าจะเอาไปใช้ประโยชน์ได้อย่างไร

พูดง่าย ๆ ว่าถ้าเราอ่านแบบมีเป้าหมายก็จะช่วยให้อยากอ่านหนังสือมากขึ้น เช่น ผมจะอ่านเพื่อไปเล่าในพอดแคสต์หรือเพื่อไปเขียนในบล็อก แบบนี้มีกำลังใจเต็มที่เลย

9.ยิ่งงานยุ่งยิ่งต้องอ่าน

ข้อนี้ดูขัดกับความเป็นจริงนะครับ ผมว่าคนส่วนใหญ่มักยุ่งมากจนไม่มีเวลาอ่านหนังสือ เพราะเรามองว่าการอ่านเป็นงานอดิเรกที่อยู่ลำดับท้าย ๆ เสมอ และสิ่งที่อยู่ท้าย ๆ มักเป็นอะไรที่ไม่ได้ทำ แต่เราไม่เคยยุ่งจนไม่ได้กินข้าวติดกัน 3 วันใช่ไหมครับ นั่นเพราะเราเชื่อว่าถ้าไม่กินข้าวคงแย่แน่ ในขณะที่เราไม่เคยคิดว่า การไม่อ่านหนังสือจะทำให้เราแย่อย่างไร เมื่อก่อนผมก็คิดว่าตัวเองงานเยอะมาก ทั้งงานสอนและวิจัยยังทำแทบไม่ทัน จะเอาเวลาที่ไหนไปอ่าน แต่ผมก็ปรับความคิดและกำหนดเวลาสำหรับอ่านหนังสือให้เหมือนเวลากินข้าว ต่อให้งานไม่เสร็จก็ต้องอ่านตามเวลาที่กำหนด

สิ่งที่เกิดขึ้นคือหนังสือก็ได้อ่าน แถมงานก็เสร็จ ที่น่าประหลาดใจคืองานเสร็จมากขึ้นและเร็วขึ้นเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่ไม่ใช่อ่านหนังสืออีกครับ
ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น คำตอบคือหนังสือหลายเล่มมีประโยชน์มาก ทำให้เราจัดลำดับการทำงานได้ดีขึ้น อย่างหนังสือเรื่องEat That Frog! ของ Brian Tracy ที่กล่าวถึงเทคนิคการจัดการเวลา พออำนแล้วลองนำมาใช้ ปรากฎว่างานเสร็จเร็วกว่าที่คาดไว้อีก นี่แหละที่ผมบอกว่ายิ่งงานยุ่งยิ่งต้องอ่านครับ

10.เลือกหนังสือที่จะอ่าน

เรามีเวลาจำกัดจึงไม่สามารถอ่านหนังสือได้หมดทุกเล่ม ฉะนั้นให้เลือกอ่านในสิ่งที่เราชอบ สนใจ และมีประโยชน์ครับ อะไรที่ไม่ใช่ก็อย่าเสียเวลาอ่าน เราจะได้มีเวลาเหลือเยอะขึ้น

10 เทคนิคทำให้อ่านหนังสือได้มากขึ้น ในการอ่านหนังสือของผมก็มีประมาณนี้ครับ ผมขอขอบคุณผู้อำนทุกคนที่อ่านบทความนี้ ขอให้อ่านหนังกันอย่างสนุกนะครับ

สามารถซื้อหนังสือได้ที่นี่

 หนังสือ : The Lost Skill

 ผู้แต่ง : นภดล ร่มโพธิ์

———————————–

อ่านบทความดีๆได้ที่ : https://www.bookintelligent.com/

ฟังบทความดีๆได้ที่ : shorturl.asia/3pGHm

เนื้อหาจากสามก๊ก

ก่อนที่จิวยี่จะสิ้นลมได้บอกกับซุนกวนว่าโลซกคือผู้ที่เหมาะสมที่สุดในการสืบทอดตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ซุนกวนจึงมาหาโลซกถึงบ้านและเล่าเรื่องที่จิวยี่สั่งเสียให้โลซกฟัง พร้อมทั้งถามความคิดเห็นของโลซกหากมารับตำแหน่งนี้ โลซกในเวลานั้นเป็นแค่ขุนนางธรรมดาไม่ได้เป็นที่ปรึกษา เนื่องจากถูกซุนกวนสั่งปลดเพราะไปเถียงเจ้านายเมื่อหลายเดือนก่อน ทำให้โลซกเจียมตัวดีว่าเขาคงไม่เหมาะสมกับตำแหน่ง

ซุนกวนจึงบอกว่าการปลดโลซกเป็นแค่การแสดง ที่ซุนกวนต้องการเอาใจจิวยี่ เพราะก่อนหน้านั้นชุนกวนก็ปลดจิวยี่ออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แต่กองทัพกังดั่งขาดแม่ทัพผู้มากบารมีอย่างจิวยี่ไม่ได้ ชุนกวนจึงต้องง้อจิวยี่ให้มารับตำแหน่ง แน่นอนว่าคนอย่างจิวยี่เป็นคนดื้อทั้งมีความหยิ่งทะนง เพื่อให้จิวยี่เห็นถึงความจริงใจของซุนกวน ทำให้ซุนกวนต้องเล่นละครปลดโลซก ซึ่งตั้งตัวเป็นฝ่ายค้านความคิดของจิวยี่มาโดยตลอด ทำให้จิวยี่เชื่อใจซุนกวนและทำงานให้ซุนกวนได้เต็มที่ จนกระทั่งจิวยี่สิ้นลมหายใจ ชุนกวนจึงเฉลยเรื่องนี้ให้โลซกทราบในสิ่งที่ตนเองทำ เนื่องจากเป็นความจำเป็นที่ต้องย่ำขีดวามรู้สึกของโลซก แต่เพื่อชาติและส่วนรวมก็หวังว่าโลซกจะเข้าใจ…

ซุนกวนเป็นนักบริหารที่เชี่ยวชาญและชำนาญเรื่องคนมาก เขาปลดโลชกเพื่อแสดงละครให้จิวยี่ได้เห็นถึงความจริงใจ เพื่อให้จิวยี่กลับมารับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ด้วยความเต็มใจ และทำงานให้กับกังตั๋งหรือง่อก๊กจนสิ้นใจเมื่อจิวยี่สิ้นลม ซุนกวนก็มาบอกกับโลซกถึงสิ่งที่ตนเองทำ เพื่อให้โลชกเข้าใจถึงความจำเป็นในครั้งนั้น และขอให้เห็นแก่ส่วนรวมอย่าถือสาเรื่องที่เกิดขึ้น การบริหารคนของชุนกวนจะนับว่ามากเล่ห์ก็ว่าได้หรือจะบอกว่าเหลี่ยมจัดก็ไม่แปลก แต่ถึงที่สุดก็บริหารจัดการคนเก่งทั้งสองได้อย่างน่าทึ่ง

ข้อสรุปแนวคิดจากเรื่องนี้

ประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจในเรื่องนี้คือ การเอาใจลูกน้องตัวยการเล่นละคร เจ้านายยุคนี้จำนวนไม่น้อยก็ใช้วิธีการนี้ในการบริหารความขัดแย้งหรือความเห็นที่ไม่ลงรอยกันระหว่างสองถ่ายที่มีความเห็นต่าง ด้วยการเรียกฝ่ายหนึ่งมาตำหนีให้อีกฝ่ายเห็น เพื่อให้อีกรู้สึกพึงพอใจกับสิ่งที่เจ้านายทำ (ความจริงคือเจ้านายกับฝ่ายที่ถูกตำหนิได้มีการพูดคุยเพื่อเตรียมการจัตฉากกันอยู่แล้ว)

เมื่อเห็นว่าคู่กรณีถูกตำหนิหรือคาดโทษที่รุนแรง จากเดิมที่เคยรู้สึกไม่ชอบก็จะเริ่มเห็นใจความรู้สึกดี ๆ ก็อาจเกิดขึ้นมาอีกครั้งขอย้ำว่า วิธีนี้จะใช้ได้ผลก็ต่อเมื่อฝ่ายที่ถูกตำหนิต้องการคืนดี แต่อีกฝ่ายยังมีอารมณ์ไม่พอใจหรือบาตหมาง ทำให้ไม่ยอมรับไมตรีหรือยังไม่อยากจะคืนดี เมื่อสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้ หัวหน้างานจึงต้องเช้ามาบริหารความขัดแย้ง เพื่อให้ทิ้งสองฝ่ายอยู่ร่วมกันโดยสันติด้วยวิธีการดังกล่าว